بازی The Glass Staircase چیست؟ معرفی داستان، رازها و راهنمای کامل بازی

فهرست مطالب (۲۶ بخش)
- بازی The Glass Staircase دقیقا چه نوع بازی است؟
- داستان The Glass Staircase از کجا شروع می شود؟
- چرا عمارت بازی اینقدر ترسناک است؟
- شخصیت های اصلی بازی چه کسانی هستند؟
- دکتر Edward Sullivan چه نقشی در داستان دارد؟
- راهنمای شروع بازی؛ اول چه کاری انجام دهیم؟
- چرا باید تمام اتاق ها را بررسی کنیم؟
- سیستم کنترل و دوربین در The Glass Staircase
- آیا The Glass Staircase فقط یک بازی فرار کردن است؟
- مهم ترین آیتم های بازی
- دفترچه ها و نوشته ها را از دست ندهید
- راهنمای پیدا کردن مسیر درست در عمارت
- بخش های زیرزمینی؛ جایی که فضای بازی تغییر می کند
- رازهای The Glass Staircase را چطور پیدا کنیم؟
- آیا The Glass Staircase معماهای سختی دارد؟
- چطور در بازی کمتر آسیب ببینیم؟
- سیستم ذخیره بازی چگونه است؟
- فضای صوتی بازی چقدر در ترسناک شدن آن تاثیر دارد؟
- گرافیک The Glass Staircase؛ قدیمی اما هدفمند
- چه چیزی The Glass Staircase را از بازی های ترسناک معمولی جدا می کند؟
- یک نکته مهم برای کسانی که دنبال بازی کوتاه هستند
- نقاط قوت بازی The Glass Staircase
- نقاط ضعف The Glass Staircase
- آیا بازی The Glass Staircase ارزش تجربه دارد؟
- درباره تشخیص ضریب بازی انفجار و شرط بندی ورزشی
- جمع بندی؛ The Glass Staircase برای چه کسانی مناسب است؟
اگر به بازی های ترسناک قدیمی علاقه داشته باشید، احتمالا یکی از جذاب ترین چیزها برایتان همان حس عجیبی است که بازی های نسل قدیم به بازیکن منتقل می کردند؛ دوربین های ثابت، راهروهای تاریک، موسیقی ناآرام، محیط هایی که هیچ وقت نمی توانید به آنها اعتماد کنید و داستانی که همه چیز را یک دفعه توضیح نمی دهد. The Glass Staircase دقیقا روی همین حس ساخته شده است.
این بازی ساخته Puppet Combo است و بیشتر از اینکه بخواهد با گرافیک مدرن یا جلوه های بصری پر زرق و برق شما را بترساند، روی فضا سازی، صدا، دوربین های ثابت و یک داستان عجیب و تاریک تمرکز می کند. بازی در یک عمارت قدیمی جریان دارد؛ جایی که چند دختر جوان در آن گرفتار شده اند و ظاهرا باید طبق دستورهایی که از طریق بلندگو دریافت می کنند، کارهای روزمره خود را انجام دهند. اما خیلی زود مشخص می شود که این خانه آن چیزی نیست که در ابتدا به نظر می رسد.
نکته جالب اینجاست که The Glass Staircase از همان ابتدا همه چیز را در اختیار بازیکن قرار نمی دهد. بخشی از داستان را باید از طریق محیط، نوشته ها، دفترچه ها و اتفاقاتی که برای شخصیت ها رخ می دهد کنار هم قرار دهید. همین موضوع باعث می شود هر اتاق و هر راهروی عمارت ارزش بررسی داشته باشد.
در این مطلب قرار است بازی The Glass Staircase را از ابتدا معرفی کنیم، درباره داستان و شخصیت ها صحبت کنیم، ساختار مراحل و گیم پلی را توضیح دهیم، سرنخ های مهم را بررسی کنیم و در نهایت بگوییم آیا این بازی ارزش تجربه کردن دارد یا نه.
بازی The Glass Staircase دقیقا چه نوع بازی است؟
The Glass Staircase یک بازی Survival Horror با حال و هوای بازی های ترسناک نسل ششم است. نسخه اولیه بازی برای کامپیوتر منتشر شد و بعدها نسخه های کنسولی آن برای PS4، PS5، Xbox One، Xbox Series X|S و Nintendo Switch نیز عرضه شدند. نسخه کنسولی در سال 2024 منتشر شد، در حالی که نسخه اولیه بازی به سال 2019 برمی گردد.
اگر بخواهم خیلی ساده توضیح بدهم، The Glass Staircase ترکیبی از ترس روانی، ماجراجویی، جستجو در محیط و مبارزه با دشمنان است. بازی در ابتدا بیشتر روی کشف محیط و فهمیدن شرایط تمرکز دارد، اما هرچه جلوتر می روید، فضای آن خشن تر و پرتنش تر می شود.
یکی از ویژگی های مهم بازی، استفاده از دوربین های ثابت است. یعنی برخلاف بازی های مدرن که معمولا دوربین را آزادانه پشت سر شخصیت حرکت می دهید، در اینجا زاویه دوربین با توجه به محل قرار گرفتن شما تغییر می کند. همین موضوع باعث می شود بعضی مواقع چیزی را در گوشه تصویر ببینید که شخصیت شما هنوز متوجه آن نشده است.
این سبک دوربین در بازی های ترسناک قدیمی بسیار رایج بود و The Glass Staircase عمدا از همان روش استفاده می کند تا حس ناامنی بیشتری ایجاد شود.
داستان The Glass Staircase از کجا شروع می شود؟
داستان بازی در یک عمارت بزرگ و قدیمی آغاز می شود. شخصیت اصلی در ابتدا Helen است؛ دختری جوان که همراه چند دختر دیگر در این خانه زندگی می کند. شرایط عجیب است، چون دخترها در ظاهر در یک خانه امن قرار دارند، غذا و محل زندگی دارند و حتی برای آنها برنامه مشخصی تعیین شده است.
اما یک مشکل بزرگ وجود دارد.
هیچ کدام از آنها آزادی واقعی ندارند.
آنها باید به دستورهایی که از طریق بلندگو به آنها داده می شود گوش کنند. داروی مخصوص خود را مصرف کنند، کارهای روزانه را انجام دهند و وظایفی را که برایشان مشخص شده انجام دهند.
در ظاهر همه چیز مرتب به نظر می رسد، اما لحن دستورها و محیط خانه خیلی زود حس ناخوشایندی ایجاد می کند.
یکی از جمله های تکرارشونده بازی این است که دخترهای خوب باید داروی خود را بخورند، کارهای خود را انجام دهند و به خانه برگردند. همین جمله ساده به مرور معنای بسیار تاریک تری پیدا می کند.
در واقع، The Glass Staircase از همان ابتدا با مفهوم کنترل کردن شخصیت ها بازی می کند. دخترها در محیطی زندگی می کنند که همه چیز برای آنها آماده شده، اما تصمیم های اصلی زندگی شان در اختیار خودشان نیست.
چرا عمارت بازی اینقدر ترسناک است؟
یکی از نقاط قوت اصلی The Glass Staircase خود عمارت است.
در بسیاری از بازی های ترسناک، دشمن اصلی یا موجودات ترسناک عامل اصلی ایجاد وحشت هستند. اما در این بازی، محیط قبل از اینکه حتی دشمنی ظاهر شود، کار خودش را انجام می دهد.
راهروهای طولانی، اتاق های کم نور، دیوارهای قدیمی، صداهای مبهم و زاویه های محدود دوربین باعث می شوند همیشه احساس کنید چیزی در اطراف شما وجود دارد.
نکته مهم این است که بازی بیش از حد از جامپ اسکر استفاده نمی کند. به جای آن، اجازه می دهد اضطراب کم کم شکل بگیرد.
مثلا وارد یک اتاق می شوید و هیچ اتفاقی نمی افتد. از اتاق بیرون می آیید، وارد راهروی دیگری می شوید و باز هم چیزی نمی بینید. اما موسیقی تغییر کرده یا صدای خاصی در محیط شنیده می شود. همین انتظار برای اینکه اتفاقی رخ دهد، خودش تبدیل به بخشی از ترس می شود.
این نوع فضا سازی یکی از دلایلی است که منتقدان نیز از طراحی صوتی و فضاسازی بازی تعریف کرده اند.
شخصیت های اصلی بازی چه کسانی هستند؟
در طول داستان کنترل چند دختر را بر عهده می گیرید و هر شخصیت بخشی از ماجرا را جلو می برد. شخصیت های اصلی شامل Helen، Betty، Dorothy و Margaret هستند.
این ساختار باعث می شود بازی فقط داستان یک نفر نباشد. اتفاقاتی که برای یک شخصیت رخ می دهد، روی ادامه داستان تاثیر می گذارد و به مرور تصویر بزرگ تری از وضعیت عمارت و صاحب آن شکل می گیرد.
Helen به عنوان یکی از اولین شخصیت هایی که کنترل او را به دست می گیرید، نقش مهمی در معرفی محیط دارد. بازی از طریق او شما را با قوانین عجیب خانه آشنا می کند.
اما هرچه جلوتر می روید، متوجه می شوید که دخترها فقط ساکنان یک خانه قدیمی نیستند. آنها بخشی از یک ماجرای بسیار تاریک تر هستند.
دکتر Edward Sullivan چه نقشی در داستان دارد؟
یکی از شخصیت های مهم پشت پرده داستان Dr. Edward Sullivan است.
نام او در اسناد و نوشته هایی که در محیط پیدا می کنید بیشتر و بیشتر مطرح می شود. این نوشته ها به شما کمک می کنند بفهمید در گذشته چه اتفاقاتی در این عمارت رخ داده و چرا این مکان تا این حد غیر عادی شده است.
یکی از جذابیت های داستان این است که بازی همه چیز را به صورت مستقیم توضیح نمی دهد. شما باید نوشته ها و سرنخ ها را جمع کنید و ارتباط آنها را با اتفاقات فعلی بفهمید.
به همین دلیل اگر فقط مسیر اصلی را دنبال کنید و هیچ چیزی را بررسی نکنید، احتمالا بخش زیادی از داستان را از دست خواهید داد.
اسناد مربوط به گذشته عمارت و سقوط دکتر Sullivan یکی از بخش های مهم روایت بازی هستند و اطلاعاتی درباره گذشته این مکان در اختیار بازیکن قرار می دهند.
راهنمای شروع بازی؛ اول چه کاری انجام دهیم؟
در ابتدای بازی شاید کمی گیج شوید، چون The Glass Staircase مثل بسیاری از بازی های مدرن یک مسیر کاملا مشخص با علامت و نقشه در اختیارتان نمی گذارد.
اولین کاری که باید انجام دهید، شناختن محیط است.
به اتاق ها سر بزنید، مسیرهای قابل عبور را بررسی کنید و هر چیزی را که به نظر قابل تعامل می رسد امتحان کنید. اگر نوشته یا دفترچه ای پیدا کردید، آن را نادیده نگیرید.
در این بازی نوشته ها فقط برای تزئین محیط نیستند. بعضی از آنها اطلاعات داستانی مهمی دارند و بعضی دیگر می توانند باعث شوند متوجه شوید در ادامه باید دنبال چه چیزی بگردید.
یکی از اشتباهاتی که ممکن است در اولین تجربه انجام دهید این است که با عجله از کنار محیط عبور کنید.
در The Glass Staircase عجله همیشه به نفع شما نیست.
چرا باید تمام اتاق ها را بررسی کنیم؟
عمارت بازی فقط یک مسیر مستقیم نیست.
در قسمت های مختلف آن می توانید آیتم ها، نوشته ها، مسیرهای فرعی و سرنخ هایی پیدا کنید که در ادامه ارزش خودشان را نشان می دهند.
بعضی از مسیرها در ابتدا غیر قابل استفاده به نظر می رسند. ممکن است دری را ببینید که باز نمی شود یا اتاقی داشته باشید که هنوز نمی توانید به شکل کامل وارد آن شوید.
در چنین شرایطی لازم نیست زمان زیادی را صرف پیدا کردن راه حل همان لحظه کنید. بهتر است مسیرهای دیگر را بررسی کنید و وقتی آیتم یا کلید مناسب را پیدا کردید، دوباره برگردید.
این همان ساختاری است که باعث می شود بازی حس Survival Horror کلاسیک داشته باشد.
سیستم کنترل و دوربین در The Glass Staircase
اگر به بازی های مدرن عادت کرده باشید، احتمالا کنترل The Glass Staircase در ابتدا کمی عجیب خواهد بود.
حرکت شخصیت ها و زاویه دوربین عمدا یادآور بازی های قدیمی است. وقتی وارد یک اتاق می شوید، زاویه دوربین تغییر می کند و ممکن است کنترل حرکت نسبت به تصویری که می بینید کمی متفاوت به نظر برسد.
این موضوع مخصوصا هنگام مبارزه اهمیت زیادی پیدا می کند.
در بعضی صحنه ها هدف گیری می تواند کمی سخت باشد و لازم است قبل از شلیک، موقعیت خود را درست تنظیم کنید. چند نقد نیز به همین موضوع اشاره کرده اند و سیستم هدف گیری را یکی از نقاط ضعف بازی دانسته اند.
اما اگر چند دقیقه با کنترل ها کار کنید، کم کم دستتان می آید که چطور باید حرکت کنید.
آیا The Glass Staircase فقط یک بازی فرار کردن است؟
نه.
این نکته مهم است، چون ممکن است با توجه به شروع بازی تصور کنید قرار است تمام مدت از یک دشمن فرار کنید.
ساختار بازی در ابتدا بیشتر روی جستجو و حل موقعیت های ساده تمرکز دارد، اما بعدتر مبارزه نیز نقش مهم تری پیدا می کند.
در بخش های پایانی، بازی بسیار خشن تر می شود و سلاح در اختیار شخصیت قرار می گیرد. سپس مسیر شما به بخش های زیرزمینی و مکان های خطرناک تر کشیده می شود.
در نتیجه ریتم بازی ثابت نمی ماند.
بخش ابتدایی بیشتر حس یک داستان ترسناک و مرموز را دارد، اما در ادامه بازی به سمت Survival Horror کلاسیک حرکت می کند.
مهم ترین آیتم های بازی
در طول بازی با آیتم های مختلفی روبرو می شوید. برخی از آنها برای پیشرفت داستان و برخی برای زنده ماندن اهمیت دارند.
از جمله آیتم هایی که در ساختار بازی دیده می شوند می توان به کلیدها، جعبه کبریت، جعبه کمک های اولیه، ابزار باز کردن قفل، چراغ قوه و سلاح اشاره کرد. در مراحل پایانی نیز تجهیزات سنگین تری در اختیار بازیکن قرار می گیرد.
نکته مهم این است که همه آیتم ها را نباید فقط به چشم وسیله ای برای استفاده فوری ببینید.
بعضی از آنها ممکن است چند دقیقه یا حتی یک بخش بعد کاربرد خودشان را نشان دهند.
پس اگر چیزی پیدا کردید که فعلا نمی دانید برای چه کاری است، آن را بی دلیل کنار نگذارید.
دفترچه ها و نوشته ها را از دست ندهید
اگر هدف شما فقط تمام کردن بازی باشد، می توانید خیلی از نوشته ها را نادیده بگیرید.
اما اگر می خواهید بفهمید داستان واقعا درباره چیست، این کار اشتباه است.
بخش زیادی از پیشینه عمارت و شخصیت های آن از طریق اسناد و نوشته هایی منتقل می شود که در محیط قرار گرفته اند.
این نوشته ها کمک می کنند اتفاقات گذشته را کنار هم قرار دهید.
به خصوص اطلاعات مربوط به دکتر Sullivan اهمیت زیادی دارند. هرچه تعداد بیشتری از این صفحات را پیدا کنید، ارتباط میان گذشته عمارت و اتفاقات فعلی برایتان واضح تر می شود.
در واقع، داستان The Glass Staircase بیشتر شبیه یک پازل روایی است تا یک قصه مستقیم.
راهنمای پیدا کردن مسیر درست در عمارت
یکی از بهترین روش ها برای گم نشدن این است که مسیرهای مختلف را در ذهن خودتان دسته بندی کنید.
مثلا وقتی وارد یک اتاق می شوید، به جای اینکه فقط دنبال آیتم بگردید، به درهای بسته، راهروهای فرعی و مکان هایی که هنوز دسترسی ندارند نیز توجه کنید.
اگر در جایی با یک در قفل شده مواجه شدید، محل آن را به خاطر بسپارید.
اگر بعدا کلیدی پیدا کردید، احتمال زیادی وجود دارد که همان در یکی از اهداف شما باشد.
این روش در بازی های Survival Horror قدیمی بسیار کاربردی است، چون معمولا بازی به شکل مستقیم به شما نمی گوید دقیقا باید کجا بروید.

بخش های زیرزمینی؛ جایی که فضای بازی تغییر می کند
یکی از مهم ترین تغییرات بازی زمانی اتفاق می افتد که وارد قسمت های زیرزمینی می شوید.
فضای زیرزمین نسبت به بخش های ابتدایی عمارت حس متفاوتی دارد و بازی در این قسمت بیشتر روی خطر مستقیم تمرکز می کند.
در این بخش دیگر فقط کشف داستان مهم نیست. باید مراقب دشمنان باشید و از تجهیزات خود درست استفاده کنید.
بخش پایانی بازی از همین جا شدت بیشتری می گیرد و فضای آرام تر و مرموز ابتدای بازی جای خودش را به صحنه های خشن تر می دهد.
رازهای The Glass Staircase را چطور پیدا کنیم؟
اگر بخواهید تمام جزئیات بازی را بفهمید، باید به محیط با دقت بیشتری نگاه کنید.
یکی از رازهای مهم بازی در واقع خود داستان پنهان عمارت است.
نامه ها و نوشته هایی که پیدا می کنید، اطلاعاتی درباره گذشته این مکان و فعالیت های دکتر Sullivan ارائه می دهند.
به همین دلیل هر اتاقی که وارد آن می شوید ارزش بررسی دارد.
به جای اینکه فقط وسط اتاق را نگاه کنید، گوشه ها، میزها، قفسه ها و محل هایی را که امکان تعامل دارند بررسی کنید.
بازی عمدا اطلاعات را به صورت پراکنده ارائه می دهد تا بازیکن مجبور شود خودش ارتباط میان آنها را پیدا کند.
آیا The Glass Staircase معماهای سختی دارد؟
اگر انتظار پازل هایی شبیه بازی های پیچیده تر Survival Horror را دارید، احتمالا The Glass Staircase کمی ساده تر از چیزی است که تصور می کنید.
بخش زیادی از بازی روی اکتشاف، پیدا کردن مسیر، جمع کردن آیتم و پیش بردن داستان تمرکز دارد.
برخی منتقدان حتی اشاره کرده اند که بازی بیشتر از اینکه بر معماهای پیچیده تکیه کند، روی فضای ترسناک و روند داستانی تمرکز دارد.
بنابراین اگر دنبال بازی ای هستید که هر چند دقیقه یک معمای بسیار دشوار جلوی شما بگذارد، احتمالا این عنوان انتخاب مناسبی نیست.
اما اگر از جستجو در محیط و پیدا کردن سرنخ لذت می برید، ساختار آن می تواند جذاب باشد.
چطور در بازی کمتر آسیب ببینیم؟
مهم ترین نکته این است که بی دلیل وارد مبارزه نشوید.
در بازی های ترسناک قدیمی، منابع همیشه فراوان نیستند و The Glass Staircase نیز از همین فلسفه استفاده می کند.
اگر می توانید بدون درگیری از یک موقعیت عبور کنید، همیشه لازم نیست دشمن را از بین ببرید.
همچنین هنگام ورود به محیط های جدید، اول اطراف را بررسی کنید.
اگر احساس کردید مسیر امنی وجود دارد، موقعیت خود را به خاطر بسپارید.
وقتی درگیری شروع می شود، کنترل دوربین و جهت حرکت می تواند کمی گیج کننده باشد. بنابراین بهتر است قبل از اینکه کاملا درگیر شوید، محیط را بشناسید.
سیستم ذخیره بازی چگونه است؟
یکی از مواردی که ممکن است برای بازیکنان امروزی کمی عجیب باشد، سیستم ذخیره بازی است.
The Glass Staircase از سیستم checkpoint استفاده می کند و مانند بعضی بازی های کلاسیک به شما اجازه نمی دهد هر لحظه که خواستید یک ذخیره دستی ایجاد کنید.
به همین دلیل اگر در بخش پایانی بازی شکست بخورید، ممکن است مجبور شوید بخشی از مسیر را دوباره طی کنید.
این موضوع در نقدهای بازی نیز به عنوان یکی از نقاط ضعف مطرح شده است.
بهترین کار این است که وقتی به بخش خطرناکی نزدیک می شوید، با دقت بیشتری بازی کنید و بی دلیل ریسک نکنید.
فضای صوتی بازی چقدر در ترسناک شدن آن تاثیر دارد؟
موسیقی یکی از مهم ترین عناصر The Glass Staircase است.
گاهی موسیقی شنیده می شود و ناگهان متوقف می شود.
همین سکوت می تواند از خود موسیقی ترسناک تر باشد.
در بازی های ترسناک، سکوت معمولا به بازیکن اجازه می دهد به صداهای محیط توجه کند. صدای قدم ها، صداهای نامشخص و تغییرات ناگهانی موسیقی باعث می شوند همیشه منتظر اتفاق بعدی باشید.
The Glass Staircase از موسیقی با حال و هوای سینث و صداهای غیر معمول استفاده می کند و طراحی صوتی آن یکی از بخش هایی است که در بررسی های مختلف مورد توجه قرار گرفته است.
گرافیک The Glass Staircase؛ قدیمی اما هدفمند
ظاهر بازی قرار نیست با گرافیک واقع گرایانه شما را تحت تاثیر قرار دهد.
برعکس، The Glass Staircase عمدا از ظاهر کم جزئیات و سبک تصویری شبیه بازی های قدیمی استفاده می کند.
این انتخاب کاملا با فضای بازی هماهنگ است.
مدل های ساده، بافت های قدیمی و نورپردازی محدود باعث می شوند محیط حالت کابوس گونه پیدا کند.
اگر گرافیک مدرن و واقع گرایانه می خواهید، شاید در نگاه اول با این بازی ارتباط برقرار نکنید.
اما اگر از ظاهر بازی های PS1 و PS2 و آثار قدیمی Survival Horror خوشتان می آید، این سبک بصری می تواند یکی از جذاب ترین قسمت های بازی باشد.
چه چیزی The Glass Staircase را از بازی های ترسناک معمولی جدا می کند؟
به نظرم مهم ترین تفاوت این بازی، ترکیب فضای ترسناک با حس یک فیلم ترسناک قدیمی است.
Puppet Combo در بسیاری از آثار خود از زیبایی شناسی VHS، فیلم های ترسناک دهه های گذشته و بازی های Survival Horror کلاسیک الهام می گیرد و The Glass Staircase نیز دقیقا در همین مسیر قرار دارد.
بازی قرار نیست همیشه شما را با یک دشمن روبرو کند.
گاهی فقط یک راهرو و یک صدای عجیب کافی است تا احساس کنید نباید جلو بروید.
این نوع ترس برای بعضی بازیکنان بسیار جذاب تر از ترس مستقیم است.
یک نکته مهم برای کسانی که دنبال بازی کوتاه هستند
The Glass Staircase بازی بسیار طولانی نیست.
یکی از ویژگی های آن این است که تجربه اصلی در مدت نسبتا کوتاهی به پایان می رسد.
این موضوع می تواند هم مزیت باشد و هم ایراد.
اگر بازی های طولانی دوست دارید و انتظار دارید چندین ساعت در عمارت بمانید، شاید مدت زمان بازی برایتان کم باشد.
اما اگر دنبال یک تجربه ترسناک جمع و جور هستید که بتوانید در یک یا چند نشست تمامش کنید، این ویژگی کاملا مثبت است.
بعضی نقدها نیز روی کوتاه بودن تجربه و تمرکز شدید آن روی فضای ترسناک تاکید کرده اند.
نقاط قوت بازی The Glass Staircase
مهم ترین نقطه قوت بازی بدون شک فضاسازی آن است.
عمارت، موسیقی، نورپردازی، دوربین ثابت و طراحی صدا دست به دست هم می دهند تا محیطی ایجاد شود که حتی اتاق های خالی هم ترسناک به نظر برسند.
داستان نیز با اینکه همه چیز را مستقیم توضیح نمی دهد، برای بازیکنی که حوصله خواندن اسناد و کشف جزئیات را داشته باشد، اطلاعات قابل توجهی دارد.
طراحی تصویری قدیمی هم برای طرفداران Survival Horror کلاسیک یک امتیاز محسوب می شود.
از طرف دیگر، تغییر ریتم بازی و رفتن از اکتشاف به مبارزه باعث می شود تجربه کاملا یکنواخت نباشد.
نقاط ضعف The Glass Staircase
بازی بدون ایراد نیست.
سیستم هدف گیری می تواند گاهی آزاردهنده باشد و کنترل ها برای کسانی که به بازی های مدرن عادت کرده اند، در ابتدا راحت نباشند.
سیستم checkpoint نیز در بخش های حساس ممکن است باعث شود شکست خوردن کمی اعصاب خردکن شود.
همچنین اگر از آن دسته بازیکنانی باشید که معماهای پیچیده، انتخاب های داستانی زیاد و چند پایان متفاوت می خواهند، احتمال دارد بازی برایتان ساده به نظر برسد.
برخی نقدها نیز به همین موارد اشاره کرده اند و در کنار تعریف از فضاسازی، هدف گیری و checkpointها را از ضعف های بازی دانسته اند.
آیا بازی The Glass Staircase ارزش تجربه دارد؟
اگر طرفدار بازی های ترسناک کلاسیک هستید، جواب من مثبت است.
The Glass Staircase قرار نیست یک بازی مدرن با سیستم های پیچیده، نقشه بزرگ و صدها ساعت محتوا باشد.
این بازی بیشتر شبیه یک فیلم ترسناک قدیمی قابل بازی کردن است.
اگر از آثاری با فضای PS2، دوربین ثابت، خانه های متروکه، داستان های عجیب، صداهای مبهم و دشمنان غیر قابل پیش بینی لذت می برید، احتمالا با این عنوان ارتباط خوبی برقرار می کنید.
اما اگر گرافیک مدرن، کنترل کاملا روان و آزادی عمل زیاد برایتان مهم است، ممکن است بعضی از انتخاب های طراحی بازی اذیتتان کند.
درباره تشخیص ضریب بازی انفجار و شرط بندی ورزشی
اگر در کنار بازی های کامپیوتری به سرگرمی های آنلاین شانسی و پیش بینی مسابقات هم علاقه دارید، بهتر است قبل از هر اقدامی با دیدی آگاهانه و محتاطانه سراغ این حوزه بروید. موضوعاتی مثل تشخیص ضریب بازی انفجار ممکن است در تبلیغات مختلف مطرح شوند، اما هیچ روشی نمی تواند نتیجه یک بازی شانسی را به صورت قطعی پیش بینی کند. در مورد شرط بندی ورزشی نیز بهتر است وعده های سود تضمینی را جدی نگیرید، قوانین محل زندگی را در نظر داشته باشید و ریسک از دست دادن پول را کاملا جدی بگیرید.
جمع بندی؛ The Glass Staircase برای چه کسانی مناسب است؟
The Glass Staircase یک بازی ترسناک متفاوت است که بیشتر از هر چیز روی اتمسفر، داستان مرموز و حس بازی های کلاسیک تمرکز می کند.
داستان با چند دختر جوان در یک عمارت عجیب شروع می شود و کم کم مشخص می شود که این خانه گذشته بسیار تاریکی دارد. با پیدا کردن نوشته ها و بررسی محیط، اطلاعات بیشتری درباره دکتر Edward Sullivan و اتفاقاتی که در این مکان رخ داده به دست می آورید.
گیم پلی بازی در ابتدا بیشتر روی جستجو و کشف محیط تمرکز دارد، اما در ادامه مبارزه و زنده ماندن اهمیت بیشتری پیدا می کند. دوربین های ثابت، گرافیک قدیمی، موسیقی ناآرام و فضای VHS مانند نیز باعث می شوند بازی هویت مشخصی داشته باشد.
البته نباید انتظار یک بازی بسیار طولانی یا مجموعه ای از معماهای پیچیده را داشته باشید. سیستم هدف گیری و checkpoint نیز می توانند گاهی آزاردهنده باشند.
با این حال، اگر دنبال یک تجربه ترسناک کوتاه، تاریک و متفاوت هستید، The Glass Staircase می تواند انتخاب جالبی باشد.
چیزی که بیشتر از همه در این بازی باقی می ماند، نه تعداد دشمنان یا سلاح ها، بلکه حس ناخوشایندی است که هنگام قدم زدن در آن عمارت به شما منتقل می شود. همان لحظه هایی که وارد یک اتاق تاریک می شوید، دوربین از زاویه ای عجیب شما را نشان می دهد و نمی دانید پشت در بعدی چه چیزی منتظرتان است.
و دقیقا همین حس، دلیل اصلی جذابیت The Glass Staircase برای طرفداران Survival Horror کلاسیک است.



دیدگاهها